9 juli 2011

Vandaag bracht de trein me naar Nunspeet, om weer eens in xe9xe9n van de mooiste gebieden van Nederland te wandelen, de Veluwe. Afspreekpunt was de uitkijktoren achter het station. Dat was dus niet te missen. Als snel was de groep compleet en konden we aan de wandel. Eerst miezerde het wat, dus de regenkleding werd hier en daar tevoorschijn gehaald, capuchons werden opgezet en paraplu's werden uitgeklapt. Even leek het erop dat het harder begon te regenen, maar het geluid bleek afkomstig van de verkeersweg die naast het stuk bos liep. Doordat we in het bos liepen, hadden we niet al te veel last van de regen en ook de verkeersweg lieten we snel achter ons. Regenkleding werd weer opgeborgen en nu konden we dan genieten van de mooie omgeving. Voordat het wisten, waren we al in Vierhouten, waar we de appeltaart probeerden. Ondertussen werden we lekker gemaakt voor andere culinaire hoogstandjes, toen iemand van ons beeldend vertelde over zijn avonturen bij een kookclub. We liepen weer verder, het weer werd beter en beter. Het bos werd afgewisseld met heide en allerlei gespreksonderwerpen passeerden de revue. Ondertussen naderden we het Verscholen Dorp, een voormalig onderduikerskamp. We namen een kijkje bij de hutten, waarin tijdens de Tweede Wereldoorlog veel mensen een plek vonden om zich te verschuilen. De hutten zijn inmiddels vernieuwd, maar je krijgt wel een beeld van hoe het geweest moet zijn. Onder de indruk van dit alles, gingen we verder. Over brede lanen en smalle paadjes kwamen we dichter bij ons eindpunt, maar eerst namen we nog even pauze en genoten van de zon, die nu echt z'n best deed. Het zat heerlijk op het heuveltje en het was bepaald geen straf om daar nog even te blijven, maar Nunspeet lokte. In Nunspeet aangekomen, streken we nog even neer op een terras, waar de drankjes goed smaakten. Daarna namen we afscheid van elkaar en verspreidden we ons weer over alle windstreken van Nederland.

2 juli 2011

Vandaag volgden we het pad van de Hannekemaaiers weer een stuk. Het weer leek nog niet zo goed bij aankomst bij het eindpunt in Norg waar we verzamelden, maar na een kop koffie was het droog. We reden vervolgens naar Taarlo waar we begonnen aan onze tocht. Ook hier was het droog. De zon begon al een beetje door te komen en het weer werd alleen maar beter. We zetten koers naar het Noord-Willemskanaal waar we enkele keren een kano voorbij zagen komen. Na een tijdje over zandpaden te hebben gelopen lieten we het kanaal achter ons en liepen door het bos, waar enkele schapen een ommetje maakten. Ze vonden het echter toch wel spannend om achtervolgd te worden en kropen snel weer in de wei, veilig bij de rest van de kudde. Uit het bos gekomen staken we de weg van Vries naar Assen over en doken vervolgens omlaag om over schouwpaden verder te lopen. Hier bleek men net gemaaid te hebben, dus dat was even zwaar lopen door de lading los gras. Een bankje was welkom, of deze nog rechtop stond of niet, wij vonden een manier om er op te gaan zitten Een mooi bospaadje volgde en even later liepen we tussen maisvelden door naar een volgend schouwpad. Deze was beter begaanbaar. Weer liepen we door een stuk bos en kwamen terecht op het Noordse Veld. Bij dit heidegebied stond een aantal picknickbankjes waar we dankbaar gebruik van maakten. Net op dat moment kwam een echtpaar langs met een paard en een veulen, die uitgelaten werden. Na allerlei verhalen over belevenissen in Nepal werd het tijd om ons op ons eigen avontuur te storten en liepen we verder. Niet lang daarna kwamen we over zandpaden die ons leidden naar Norg. Daar dronken we nog even iets op het terras om daarna de auto's weer op te halen.

25 juni 2011

Deze route had ik al eens eerder gelopen, maar dat is al weer een tijdje geleden. Het alternatief was een wandeltocht vanuit Assen, maar dat zag ik op deze TT dag niet zo zitten. Bij het station wachtten we op elkaar, we waren maar met een klein groepje vandaag. Of het droog zou blijven, daar twijfelden we aan, maar met een waterbestendig jack durfden we het wel aan. In het begin van de route was er even een twijfelmoment, waar de route verder liep. Ik kan me herinneren dat dat de vorige keer op dit punt ook het geval was, maar wist niet meer precies hoe dit afliep, maar al snel liepen we weer in de goede richting. Door een parkje liepen we verder en daarna lieten we Haren achter ons en wandelden we langs Sassenhein. Voor koffie vonden we het nog iets te vroeg, daarom liepen we verder, over zandpaden om bij Glimmen de weg over te steken en daarna over de spoorbrug. We kwamen bij de Appelbergen terecht en dwaalden door een kikkerrijk gebied. Bij Blankenhoeve waren we zo'n beetje halverwege, dit vonden we een goed moment om een horecastop in te lassen. We konden in de gelagkamer plaatsnemen en genieten van koffie met gebak. We bespraken de toestand in de wereld en konden daar nog uren blijven zitten praten, maar al lopende kun je natuurlijk ook praten en dit hebben we uiteindelijk maar gedaan, want daar kwamen we voor We liepen nu over de Hondsrug, langs het Nivonhuis en dachten ineens doedelzak muziek te horen. Dat bleek te kloppen, even verderop werd er een huwelijksjubileum gevierd en een doedelzakspeler luisterde het feest op. Nog steeds troffen we het met het weer. De capuchon bleef nog ongebruikt. We kwamen langs het hunebed en na een tijdje kwamen we Zuidlaren binnen, het eindpunt van deze wandeling. Daar zouden we met de bus weer teruggaan naar Haren, maar eerst even iets drinken. Op het moment dat we naar de bushalte liepen, kwam juist een andere collega-wandelaar langs rijden. Hij wilde ons wel een lift geven naar Haren, dus dat kwam erg goed uit. Dubbel geluk, want inmiddels was het weer ook slechter geworden, maar dat deerde ons niet nxe1 onze wandeling.

13 juni 2011

Een middagwandeling bij Zuidlaren, klinkt goed. Dus 's middags richting Zuidlaren. Vanwege wegwerkzaamheden maar even wat eerder op weg gegaan en dat bleek geen overbodige luxe, want na de toeristische rondrit bleek het in Zuidlaren megadruk te zijn, dus nadat ik een plekje gevonden had voor de auto en naar het startpunt gelopen was, konden we al bijna van start. Een behoorlijke groep wandelaars liep mee vandaag, een combi van Weekendhike en de Wandelsite. We lieten de drukte van Zuidlaren snel achter ons en liepen richting Zuidlaardermeer. Een leuke route over smalle paadjes, langs het water en een hunebed volgde. Na deze relaxte tocht besloten we nog even op een terrasje neer te strijken en met een drankje werd deze wandeling goed afgesloten.

1 juni 2011

Bepakt en bezakt trok ik de huisdeur achter me dicht om naar de nabij gelegen bushalte te lopen. Eindbestemming vandaag: Berlijn! Na een eindje treinen, stapte collegawandelaar G. in de trein en samen reisden we naar Hengelo. Daar kwamen we ruim op tijd aan, op het station bleek niet zo veel te beleven, dus liepen we even naar het centrum, waar we iets aten bij een Egyptisch eetcafxe9. Terug bij het station, stond het merendeel van de groep al op het perron. Hiervandaan reden we -zonder overstap – met de internationale trein naar Berlijn. Op het Hauptbahnhof werden we verwelkomd door I. die een paar dagen eerder was gekomen en allerlei zaken voorbereid had. We stapten in de metro die ons naar Hermsdorf bracht, de wijk waar ons logeeradres voor de komende dagen was, het Naturfreundenhaus. We dronken koffie of thee met iets lekkers erbij en spraken het globale programma voor de volgende dagen door. Daarna werd het tijd om ons bed op te zoeken, we moesten opladen voor alle dingen die zouden komen. 

Donderdagochtend waren we zo rond half acht al op, er werden verse broodjes gehaald bij de bakker en we dekten de ontbijttafel. Gezellig is dat, met zo'n groep ontbijten. We waren dit lange Hemelvaartsweekend met 10 personen. Vandaag stond een wat langere tocht op het programma, we zouden te voet van West naar Oost gaan en dan onderweg allerlei bezienswaardigheden tegenkomen. Wat opviel was dat Berlijn een hele groene stad is, met veel parken. De tocht startte bij Bahnhof Zoo, waar we langs de dierentuin, door het park liepen, langs het gaslantaarnmuseum, huize Belvedere naar de Siegessxe4ule. In het park waren veel mensen aan het picknicken en barbecuen, er hing een relaxte sfeer. Ook wij pauzeerden even op het gras om een broodje te eten. Maar niet te lang, want we hadden nog heel wat te zien. Bij het monument  voor de gevallen Russen, kwam een volgend markant punt van Berlijn in zicht: de Brandenburger Tor. Even later liepen we er onderdoor. Wel bijzonder om daar te lopen, een plek waar zich veel heeft afgespeeld. Een stuk verderop kwamen we langs het 'Denkmal fxfcr die ermordeten Juden Europas' een monument van grote betonblokken waar je tussendoor kunt lopen. Het idee is dat je het gevoel moet krijgen dat je steeds dieper weg zakt en afgesloten raakt van de rest van de wereld, iets wat veel mensen in die tijd overkwam. Achter dit monument is de plek waar de bunker van Hitler stond, het is nu een parkeerplaats. Na deze beladen plekken werd het tijd voor een pauze. We liepen naar het Sony Center, waar we een terras opzochten voor een biertje, met deze temperaturen smaakte dit goed. Daarna liepen we verder door de stad waar zoveel geschiedenis op straat ligt. We zagen een wachttoren in een verlaten straatje en zagen overal de resten van de muur. We kwamen langs de 'Topographie des Terrors' waar een tentoonstelling is van foto's die het verhaal vertellen van het ontstaan van de oorlog. Indrukwekkend. Minder indrukwekkend is Checkpoint Charlie, je kon er nu een stempel in je paspoort kopen. Na nog allerlei imposante gebouwen gezien te hebben vonden we het welletjes. We zetten langszamerhand koers naar Friedrichshain, een hele gezellige wijk met veel restaurantjes en terrasjes. Daar aten we bij een Russisch restaurant, Datscha. Het smaakte erg goed. We lieten de wijk achter en gingen terug naar Hermsdorf. 

Vrijdag was het alweer warm toen we, na een goed ontbijt, buiten kwamen. Vandaag stond een tocht naar Prenzlauerberg op de planning. Een wijk in opkomst. We kwamen langs een project van kunstenaars, maar de deuren waren helaas gesloten, dus liepen we verder. Een stuk verderop dronken we koffie bij de bakker met iets lekkers erbij. Daarna liepen we naar de 'Gedenkstxe4tte Berliner Mauer' waar je vanuit een uitkijktoren de stuk bewaard gebleven muur  kon zien en waar een tentoonstelling met veel foto's en filmpjes was over de muur. Erg indrukwekkend. Vreemd om zoiets te zien, wij waren er al ten tijde van de muur, maar waren met hele andere dingen bezig. Zo dichtbij Nederland, speelde dit zich af, je kunt je bijna niet voorstellen hoe het was voor de mensen in Berlijn, om dit als dagelijkse realiteit te ervaren. Het werd tijd om dit alles te laten bezinken en we liepen verder naar een restaurant waar we heerlijk konden eten. Na het eten verdeelde de groep zich, een gedeelte wilde teruggaan om in een nabijgelegen meertje te gaan zwemmen. Wij besloten dat we nog iets van de stad wilden zien en stapten in de metro en zetten koers naar de Fernsehturm. Daar was helaas een lange rij, en toen we in de gaten kregen dat we na het bemachtigen van een kaartje misschien nog een paar uur moesten wachten voordat we naar boven konden, besloten we de Fernsehturm te laten voor wat het was. Het bleek dat je wel kon reserveren, maar dat hadden we dan thuis vantevoren online al moeten doen, wel een tip voor andere Berlijngangers. Wij liepen verder en besloten naar een marktje te gaan, waar we gisteren in sneltreinvaart langs liepen. Daarna namen we plaats op een terras langs de Spree. Het bleek bij een chique hotel te horen, waar in de lobby een groot aquarium was, een kijkje waard. We zouden vandaag in het Naturfreundenhaus koken en eten, dus we stapten weer in de metro op de Alexanderplatz. Het eten was erg lekker en gezellig. Het leek wel kerst. Na nog een leuke avond sliepen we weer goed, om de volgende dag weer fit op te staan.

Zaterdag was een vrije dag, er stond geen tocht op het programma. Wel gingen we eerst met z'n allen ontbijten buiten de deur. Bij het meertje was een restaurant waar we lekker buiten op het terras konden eten. Er stond van alles bij het ontbijtbuffet en we legden alvast een goede bodem. We hadden besloten om met een groepje weer een poging te wagen om de Fernsehturm te bezoeken, maar dat liep op niets uit, we spraken af dat we het 's avonds nog xe9xe9n keer te proberen. We gingen daarna naar het Pergamonmuseum, waar veel dingen te zien waren, o.a. de Ishtar Poort van Babylon, prachtig om te zien. We hebben een highlightstour gevolgd via het audiosysteem en op eigen houtje nog wat rondgekeken. We kregen trek en verlieten het museum om een leuk terras op te zoeken. In Berlijn hoef je daar nooit veel moeite voor te doen. We aten een pizza en besloten om een boottochtje op de Spree te gaan maken. Allerlei bezienswaardigheden waren te zien vanaf de boot, iets wat met veel humor becommentariseerd werd door de reisleider van de boot. Erg leuk zijn alle strandtentjes met strandstoelen op de oevers van de Spree. Na het boottochtje aten we een ijsje en gingen er even bij zitten op een bankje in het park. We hadden om 19.00 uur afgesproken bij het metrostation bij Friedrichshain, om daar te gaan eten. Wederom lekker gegeten, nu Indiaas. Na het eten gingen we wederom naar Alexanderplatz om een laatste keer te proberen de Fernsehturm op te komen, maar helaas, het was uitverkocht. We besloten om met z'n allen op een terras iets te gaan drinken. Deze keer namen we een Berliner Weisse, de groene variant. De laatste avond in Berlijn alweer. We gingen terug naar Hermsdorf en dronken daar nog wat. 

Zondag, dag van vertrek. We maakten het huis schoon en gingen met bagage weer op pad. De bagage brachten we naar het Hauptbahnhof en daarna genoten we nog een tijdje van het mooie weer op een strandstoeltje bij de Spree, totdat we verwacht werden bij de Reichstagkuppel waar we hadden gereserveerd. Een bijzonder gebouw, we konden van hieruit nog een blik werpen op alle verschillende bezienswaardigheden waar we de voorgaande dagen waren geweest. Daarna zetten we langszamerhand koers naar het Hauptbahnhof waar we weer in de trein stapten. De terugreis verliep echter rampzalig, in Hannover moesten we vanwege een defecte airco de trein uit, daar kwamen we na een hele tijd in een propvolle trein terecht, wederom zonder airco en stonden we als haringen in een ton op het balkon, tussen welja – een groep dronken voetbalsupporters. In Rheine werden we op de bus gezet, met een chaotische overstap in Bad Bentheim. Daar vanuit werden we verder gereden door chauffeurs die de weg niet kenden en uiteindelijk met ruim 3 uur vertraging kwamen we in Deventer, waar de laastste treinen al vertrokken waren. We hebben een hotel opgezocht – en gevonden gelukkig! – en zijn nog een nachtje in Deventer gebleven, maandagochtend zijn we weer in de trein gestapt. Jammer van deze afsluiting, maar Berlijn was echt top!

21 mei 2011

Het is leuk om een beetje variatie aan te brengen in de gebieden waar ik wandel, deze keer liep ik in de buurt van Deventer, een zeer sfeervol stadje, gelegen in een wandelgenieke omgeving. We liepen een stuk van het Marskramerpad. Nadat we – met enige vertraging – waren aangekomen op het station van Klarenbeek, liepen we meteen het bos in, wat heel aangenaam was op deze warme dag. We liepen over een dijkje, een voorproefje op de rest van de route, want de dijkjes vormden een rode draad in deze wandeling. Vanuit het bos kwamen we terecht bij Bakkerij Bril, een begrip in deze regio. Op het terras was plek voor ons zodat we konden genieten van allerlei heerlijkheden, omringd door een geur van speculaaskruiden. We zouden er uren kunnen zitten, maar daar waren we niet voor gekomen, dus we gingen weer verder, op naar het volgende dijkje, nu naast de IJssel. We liepen – heerlijk in de zon – van dijkje naar dijkje. Een beetje verkoeling kwam in de vorm van schepijs, we konden de ijskraam niet zo maar voorbij lopen. Met hernieuwde energie wandelden we weer verder richting Deventer. Onderweg hebben we nog lepelaars gespot, een bruidspaar en nog een ijskraam (nee, we zijn er nu gewoon langs gelopen). Met een pontje werden we de IJssel over gebracht. Het was behoorlijk druk in de binnenstad van Deventer, maar we konden toch nog een tafeltje bemachtigen op xe9xe9n van de vele terrassen. Daar konden we nog lang nagenieten van deze zomerse dag.

30 april 2011

Het was weer gezellig druk bij de wandeling van Chris. We verzamelden bij de Staakenborgh en na de koffie reden we gezamelijk naar Bourtange, waar we parkeerden. Er ontstond nog enige verwarring omdat de beoogde parkeerplaats afgesloten bleek te zijn, maar uiteindelijk heeft toch iedereen een plekje voor de auto gevonden. Vandaag lieten we – Koninginnedag of niet – Nederland achter ons en staken de grens naar Duitsland over. Hoewel we dichtbij Duitsland wonen, komen we er bijna nooit om te wandelen. Zoevend over de A31 zie je diverse bossen en andere natuurgebieden, vast heel geschikt om in te wandelen denk je, maar daar blijft het dan weer bij. Nu liepen we er dan toch. Het was een warme dag, maar het eerste stuk liepen we een eind door het bos. Aan de rand van het bos zagen we het stuiven, het is dan de laatste tijd ook erg droog geweest. Een echtpaar kwam ons in de auto tegemoet, de man wilde weten of wij van een 'wanderverein' waren en vertelde dat het verderop nog meer stoof. Dat bleek te kloppen. Daar was het een kwestie van mond dicht en doorlopen. Gelukkig konden we daarna het open veld achter ons laten en liepen we Heede in. Daar zouden we met z'n allen een schnitzel gaan eten. De tafel was al voor ons gedekt. Na een aspergesoep werden de schalen met schnitzels, gebakken aardappelen en salade binnen gebracht. Het smaakte prima. Na deze lunch hadden we de gelegenheid om Heede te bekijken. Het is een bedevaartsplaats. Dat verklaarde de prominente aanwezigheid van de kerken. Exe9n ervan bekeken we en daarna liepen we nog even naar de begraafplaats erachter. Dit was een groot, kleurrijk complex. Als je niet beter zou weten, dan zou je denken dat het een park was. Bloemen in allerlei kleuren en keurig onderhouden. In Heede staat een 1000-jarige Linde, een boom die beschadigd raakte bij een brand bij een borg die op deze plek stond. De borg is verdwenen, de boom staat er nog altijd. Het werd tijd om onze tocht voort te zetten. We liepen over landweggetjes en kwamen uit bij het Heedermoor, een natuurgebied. We liepen een stuk door het bos en bij de grens van Nederland liepen we opnieuw door een stukje bos, over het Soldatendijkje. We maakten even een stop om een glaasje Oranjebitter te drinken (ja,ja Koninginnedag). Daarna was het nog een klein stukje lopen voordat we in Bourtange terugkeerden. Daar dronken we nog iets op het dorpsplein om de dag goed af te sluiten.

23 april 2011

Op het moment dat ik de trein uitstapte in Oosterbeek rook ik het al, bos! Het was een warme dag. Na een tijdje wachten was de hele groep aanwezig, op een paar afvallers na. We liepen langs de oorlogsbegraafplaats waar soldaten begraven liggen die stierven tijdens Market Garden in 1944. Het is keurig onderhouden. We liepen naar landgoed Groot Warnsborn en konden genieten van bos en heide. Verschillende paadjes leidden uiteindelijk naar het hotel-restaurant waar we even iets dronken. Na nog meer leuke struinpaadjes kwamen we terecht op landgoed Mariendaal. Hier ontmoetten we nog een echtpaar waarvan de man de tocht naar Santiago de Compostella gelopen heeft. Hij was lid van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Enkele weken geleden kwam ik hiervan een groep wandelaars tegen bij Zeerijp, zij liepen met de staf die nu inmiddels in de omgeving van Arnhem is en waar deze man ook een stukje mee zal lopen. Het echtpaar ging weer verder en ook wij vervolgden onze route. We zetten langzamerhand koers naar de Groene Bedstee, we waren inmiddels behoorlijk nieuwsgierig hoe dit eruit zou zien.  Na een tochtje door het heuvelachtige bos kwamen we bij de uitgebreide berceaux. Het is inderdaad een bijzondere plek. Na het bosrijke gebied liepen we nog even volop in de zon, die behoorlijk wat kracht had. Het schaduwrijke bos waar we daarna in belandden, was welkom. Wederom kwamen we langs de oorlogsbegraafplaats en opeens stonden we alweer bij het station, de dag was omgevlogen.

16 april 2011

Met een neus nog vol met de geur van tijgerbalsem trok ik de deur van het hotel achter me dicht. Terwijl de heren zich opmaakten voor hun tocht van 200 km op de fiets bij de Amstel Gold Race, stapte ik in de bus op weg naar Epen, waar ik 25 km zou gaan wandelen. Ik nam een bus eerder om de aansluiting in Gulpen niet te missen. De reis verliep vlekkeloos en ruim op tijd kwam ik aan in Epen, een dorp vlakbij de Belgische grens. Het was er nog rustig, ik liep eerst een rondje door het dorp om daarna plaats te nemen op het terras van Herberg De Smidse. Na een tijdje kwamen ook de andere deelnemers aan deze tocht en er werd Remigiusvlaai besteld. Deze bleek van zeer goede kwaliteit te zijn, volgens xe9xe9n van mijn wandelgenoten, een bakkersdochter. Een aanrader dus. Onze bourgondische aard kwam al weer naar boven. Maar we kwamen eigenlijk om te wandelen, dus we gingen snel van start. Mijn verwachtingen lagen hoog en ook deze keer werd ik niet teleurgesteld. Het was mooi! We klommen een stukje en hadden meteen een prachtig uitzicht op de omgeving. We liepen via het Onderste en het Bovenste Bos zo Belgixeb in. Het grootste gedeelte van de dag bleven we hier. We waanden ons af en toe in Oostenrijk, en kregen een "sound of music" gevoel. De zon versterkte dit gevoel nog eens. We liepen door graslanden met uitzicht op koeien en bomen met bloesems. In de buurt van Hombourg pauzeerden we even in de zon. Hier vlakbij lag een oude spoorlijn die naar het oude station van Hombourg leidde. Daar namen we even een kijkje. We moesten hiervoor een steile trap afdalen, niet voor niets stonden hier waarschuwingsborden en hing er een touw om de doorgang voor argeloze mountainbikers te versperren. Op het spoor stonden oude wagons die al behoorlijk opgingen in het landschap. We klommen weer omhoog en vervolgden onze tocht door het prachtige gebied. Over nog meer weides en mooie paadjes daalden we af naar Sippenaeken, waar we een plekje vonden op een terras op een binnenplaats van een restaurant. Hier dronken en aten we iets. Na deze break klommen we weer over mooie paden naar het bos. Hier waren we op het hoogste punt van deze wandeling. Aan de rand van dit bos zagen we het kasteel Beusdael, gelegen vlakbij het meest zuidelijke puntje van Nederland. Daar lieten we een terras links liggen en wandelden Nederland weer in. Langs de Geul genoten we nog even van het landschap voordat we weer terugkwamen bij Epen. Weer een gouden dag!

10 april 2011

Deze zonnige zondag zette ik koers naar Friese bodem, de bestemming van vandaag ligt op het randje van deze provincie. In Haulerwijk aangekomen bleek dat een deel van de groep al op het terras in de zon zat. Het bijbehorende cafxe9 was helaas nog niet open, blijkbaar was de eigenaar naar de kerk – of hij sliep uit – dat kan natuurlijk ook. Wij wachtten niet op zijn komst, maar gingen richting het Blauwe Bos, een mooi natuurgebied met bos en hei. Daar liepen we eerst een bestaande route. Daarna gingen we terug naar het terras om de inwendige mens te versterken. Na deze pauze gingen we het bos weer in, nu via een links-rechts tocht, die ons op verschillende verrassend leuke paadjes bracht. Op het moment dat we genoeg gelopen hadden werd de GPS in de strijd gegooid om ons weer terug te brengen naar Haulerwijk. Op een ander terras genoten we nog even van de zon en konden velen van ons de verleiding van een sorbet niet weerstaan. Ach, het was er weer voor.